صفحه اصلی کتاب های نشر پیکره

عنوان کتاب: محمدحسین کشمیری ( گلستان هنر 5)

مولف: دکتر حمیدرضا قلیچ خانی

سال انتشار: 92

قیمت: 10000 تومان

محمدحسین کشمیری از تواناترین نستعلیق ‏نویسان شبه ‏قاره ی هند است که بنابر رواج چندصدساله ی زبان فارسی در هندوستان، تمامی آثارش به زبان‏های فارسی و سپس ترکی و عربی است؛ وی از فرط اشتیاق به فرهنگ و هنر ایرانی و تأثیر این فرهنگ در هندوستان، هیچ اثری را به زبان مادری خویش کتابت نکرده است؛ خوشنویسانی این‏گونه‏ در هندوستان کم نیستند. در میان کتیبه‏ ها و نسخه ‏های خطی هندوستان، دست ه‏ای به لهجه ی هندی و بی‏ توجه به وضعیت آن خط در ایران نوشته شده است و دست ه‏ای دیگر به قصد رقابت و رسیدن به سلیقه و الگوهای مورد پسند ایرانی، ساخته و پرداخته شده است. همین نکته در شعر سخنوران هندوستان نیز به خوبی دیده می‏شود. شاعرانی مانند حسن سجزی دهلوی (ف. 738 ه. ق.) و بیدل دهلوی (ف. 1133ه. ق.)، حتی بیتی به زبان مادریشان نسروده‏اند و شعر پارسی را تاج‌ سر سخنوری دانسته‏ اند. محمدحسین از ‏گروهی است که کوشیده تا عیار هنرش را به استادان طراز اول ایرانی همچون میرعلی کاتب ‌هروی (ف. 951 ه. ق.) برساند و به راستی از این میدان پیروز و سربلند بیرون آمده است. وی را می‏توان بهترین پیرو میرعلی در شبه ‏قاره به شمار‌آورد و گواه این نکته، آثار ممتازش در مرقّع جهانگیری (گلشن) است. در این کتاب کوشش شده تا با پژو‌هش‌هایی عمیق‌تر در احوال این هنرمند همراه با مروری بر آثارش، به دقیق‏ترین شناخت از این هنرمند دست یافت؛ هنرمندی که هنرش در جغرافیای زبان پارسی جلوه ‏ای زیبا و یگانه دارد. وی از اکبرشاه لقب «زرّین ‏قلم» گرفت و‌ گاه در آثار خود از عنوان «اکبرشاهی» بهره جسته است. پس از آن در آثاری که در دوره ی جهانگیرپادشاه (1037ـ1014 ه.ق.) کتابت کرد نیز از لقب «جهانگیری» و «جهانگیرشاهی» بهره ‏مند گشت و بسیار مورد توجه این دو پادشاه بود. گفتنی است که پس از میرعماد (ف 1024 ه. ق.)، شاگردان و پیروان وی، کمال این خط را در آثار وی جستجو کردند و کمتر به تغییر و تصرّف در این خط اندیشیدند. این کتاب در چهل صفحه با چاپ مناسب، نمونه‌های جذاب و کم‌تر دیده شده‌ی این هنرمند بزرگ نستعلیق‌نویس را در خود جای داده‌است.