±~ّ~–pر X‏gگ7ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8ّ‏•ذ–`–بے• hogh|a p98&eY`–pر X‎gà<ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8گ– ک–(–ک–î’*ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pر @ہے•h–ّ–`–d?k,z>rv iqi7rQ|ّ~–pرügà}ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8X–0–ہ–(–boo ten%?tni‘گ–X–طûg ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرX@ ––گ–ّ–((ƒsp"=nw2imuz;x[t ¹zّ~–pرxûg°¢ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8ً–ب–X–ہ–xN“6kk%l9ih# rkYک –pرطْg@€ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8ˆ–گ– –گ–Pع’-z\{`nhct‘ّ–X–Xْg`ƒب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pر @¸–`–ً–X–()3hi_n26v$Yxّ~–pرطùgà…ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ@–0–ہ– –$c3_p-od;>ig{.o&‰wّ~–pرxùg`ˆب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ@è––گ–ً–=f8h);kd&ffv c.m¹vّ~–pرّّg°Nب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ@¸–ذ–` –ہ–u)sjdmki}]+_yhéuّ~–pرxّg0Qب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ@ˆ–  –0 –گ–?`e! t@=c!z+ "m("uّ~–pر8ّg°hب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8P–h –ّ –` –4•a<[@6>zg*cw.f‘ب–à1–ط÷g  ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرX@X –8 –ب –0 –0‎’;7i5fspِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8( – –گ –ّ – fl) rd±!è-–pرِّg°Sب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8ہ – ب –X –ب –(¾”a}lan8u9ié è-–pر8ِgMب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8ˆ – گ – –گ –8 q-l{l! è-–pرxُg0Mب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ8P – X–è–X –r1`e<ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgّîہ؟'ں.ب¢„ہٍgX¦x-pرگ0ہç• –¨– –[ h~2j\ذ–pرطَgà‰ب¢„¨îہ؟—>ِگ~ƒô؟@ربîہ؟—>ِک„ƒpر ک¢„ہٍgF; } .style2 { font-size: xx-small; color: #FFFFFF; } .style3 { border-width: 0; } .style4 { font-family: Tahoma; font-size: x-small; } .style5 { background-color: #EBEBEB; } .style6 { font-size: x-small; } .style7 { font-size: 9pt; color: #FFFFFF; font-family: Tahoma; } .style8 { text-decoration: underline; font-family: Tahoma; } .style9 { font-family: Tahoma; } .style10 { font-size: xx-small; color: #FFFFFF; font-family: Tahoma; } .style11 { font-family: Tahoma; font-size: x-small; color: #FFFFFF; }

 
 

 

  

فارسی English

.

TANDIS ART BIWEEKLY

آرشیو صفحه اول

کتابسرا

 

 

اخبار نگارخانه ها

 

 

 

هنر خارج از سیستم / 7 اردیبهشت 1388

نخستین جشنواره هنرمندان خودآموخته با هدف توجه به «هنرمندان خارج از سیستم هنر» و تهیه آرشیو از «اسناد شناسایی این هنرمندان» در تهران و روستاي دریکنده از روستاهاي شهر بابل برگزار می شود.

حميد سوري دبير جشنواره هنرمندان خودآموخته، با اعلام خبر فوق به خبرنگار تندیس گفت: پس از برگزاري دو بزرگداشت در سالروز درگذشت مكرمه قنبري هنرمند نقاش خودآموخته، شوراي تصميم‌گيري خانه موزه مكرمه، به اين نتيجه رسيد كه به جاي برگزاري اين جشنواره، در سالروز فوت وی، آن را در سالروز تولد این هنرمند برگزار كند و همچنين موضوع جشنواره را نیز فراتر از مكرمه قنبري انتخاب کرده و به تمامي هنرمندان خودآموخته بپردازد.

وی افزود: ما در اين جشنواره تنها به مكرمه قنبري نخواهيم پرداخت و حيطه جشنواره را به تمامي هنرمندان خودآموخته در تمامي شاخه‌هاي هنري از جمله بافندگي، نقاشي، مجسمه‌سازي، موسيقي اختصاص دادیم.

حمید سوری گفت: در کشور هنرمندان خودآموخته بسیاری داریم که ایشان خارج از سیستم پذیرفته شده هنر به فعالیت مشغولند و آثار خارق العاده ای نیز خلق می کنند. جدای از اینکه قصد داریم این هنرمندان را شناسایی کنیم این جشنواره فرصتی برای شناساندن این هنرمندان به پژوهشگران است. به همین علت از تمام هنرمندان و پژوهشگران و تمام کسانی که چنین هنرمندانی را می شناسند می خواهیم که با معرفی ایشان و در اختیار قرار دادن آثار این هنرمندان ما را در تکمیل آرشیو هنرمندان خودآموخته یاری کنند.

سوری با بیان اینکه تاکنون در ایران چنین جشنواره ای برگزار نشده است گفت: در اروپا و امریکا این گونه هنری که خارج از سیستم تثبیت شده هنر قرار دارد از مقبولیت ویژه ای برخوردار بوده و حتی دارای جشنواره و گالری مخصوص به خود است و به همین دلیل تمایزی بین هنرمندان آکادمیک و هنرمندان خودآموخته وجود ندارد و اگر تمایزی هم باشد فقط بر سر آموزش آکادمیک است، نه مقبولیت هنرمندان آکادمیک یا هنرمندان خودآموخته.

دبیر جشنواره هنرمندان خودآموخته در پاسخ به این سئوال که آیا قصد جشنواره از گردآمدن هنرمندان خودآموخته آموزش دادن به آنهاست یا خیر، گفت: ما به هیچ وجه به دنبال آموزش نیستیم زیرا اهمیت این گونه هنر خلق اثر فارغ از آموزش رسمی و هنر پذیرفته شده دانشگاهی است. قصد جشنواره شناسایی این هنرمندان است و نه آموزش و هدایت این هنرمندان به سمت جریان و موضوعی خاص. این هنرمندان به صورت ویژه ای دغدغه های انسان امروز را به تصویر می کشند که این آثار منابع ارزشمندی برای جامعه شناسان، روان شناسان و پژوهشگرانی است که به فرهنگ و به ویژه فرهنگ عامه توجه و اهمیت قائل هستند.

گفتنی است همایش نخستین جشنواره هنرمندان خودآموخته ایرانی روز 15 اردیبهشت با سخنرانی شیوا دولت آبادی، آیدین آغداشلو، محمد صنعتی، جهانگیر کازرونی، بهنام کامرانی و حمید کشمیرشکن در خانه هنرمندان برگزار شده و در روز 25 اردیبهشت با برگزاری کارگاه نقاشی عمومی، پرفورمنس و موسیقی در بابل، روستای دریکنده، خانه موزه مکرمه قنبری به کار خود پایان خواهد داد.

 

 

 

Copyright © 2009 - Tandis Biweekly Magazine of Visual Arts