فارسی English

.

آرشیو صفحه اول

کتابسرا

شبیه آثارش بود / 10 تیر 1388

[نکوداشت یاد سیدعلی‌اکبر صنعتی در چهارمین نشست پژوهش هنر]
 

نگارخانه برگ سازمان زیباسازی شهر تهران و دوهفته‌نامه تندیس چهارمین نشست پژوهش هنر را در

طٹq‎Oà؛ç aژ@رœHût¨—خ؟ô؟œ@رœHûtشست به نکوداشت یاد و خاطره استاد سیدعلی‌اکبر صنعتی اختصاص داشت. هادی سیف، حمید شانس و عباس مشهدی‌زاده از سخنرانان نشست چهارم بودند. در کنار این نشست پژوهشی، نمایشگاهی از عکس‌ها، نقاشی‌ها، طراحی‌ها و مجسمه‌های علàç àçç


¸‹qچPà؛ç aژ@رœHût¨—خ؟ô؟œ@رœHût¸—خ؟—>ژ p¹·(p¹·ô؟œLtHûtè—خ؟¹T:Xوژخانواده استاد صنعتی و موزه و مرکز جمعیت هلال‌احمر به خاطر در اختیار گذاشتن آثار استاد برای برپایی نمایشگاه گفت: تعطیلی موزه 13 آبان به دلیل فرسودگی بنای آن مایه تأسف است و امیدواریم که به زودی این مکان بازگشایی شود.
پس از سخنان مدیر گالری برگ، نوبت به سخنرانی هادی سیف رسید.
وی با اشاره به نقاشی‌های آبرنگ استاد سیدعلی‌اکبر صنعتی گفت: میان نقاشی رنگ و روغن و آبرنگ، در نیمه دوم عمر به اعتبار بخشیدن به نقاشی آبرنگ افتاد. گونه‌ای که آرام‌آرام آبرنگ‌هایش منزلت مکتب شدن را یافت. مکتب نوین آبرنگ استاد سیدعلی‌اکبر صنعتی، تحولی بود بنیادین و شگفتی‌انگیز، که بی‌گزافه نسلی را در عرصه نقاشی رهرو خویش ساخت.
در ادامه مراسم، حمید شانس در سخنرانی خود به جنبه‌های فنی آثار صنعتی پرداخت و گفت: این دومین جلسه‌ای است که من به بررسی فنی پیشگامان مجسمه‌سازی معاصر می‌پردازم. در جلسه اول و در دومین نکوداشت درباره آثار استاد ابوالحسن‌خان صدیقی به شاخصه‌های معاصر بودن اشاراتی کردم. معاصر کسی است که حضور کردار وè—خ؟¹T:Xوژگ8طêç àëç pىç à¹ç وه نگاه کنیم باید بگوئیم سیدعلی‌اکبر صنعتی خصال معاصری دارد که توجه جدی‌‌تری می‌طلبد.
حمید شانس در ادامه گفت: هیچ هنرمند بزرگی نیست که رشدش، مدیون پیوند عمیق با انگیزه‌های عاطفی محیطی نباشد که در آن زندگی می‌کند. هنرمندان بزرگ از ارتباط عمیق با محیط اطراف‌شان برخوردارند؛ در آن محیط رشد می‌کنند و با رشد خود محیط را رشد می‌دهند و از خود و دوران‌شان امکاناتی فرا زمانی می‌سازند. طبیعی است که باید درک منش و ویژگی‌های هنری سیدعلی‌اکبر صنعتی را در چارچوب شرایط تاریخی و جغرافیایی بررسی کرد.
پس از سخنان حمید شانس، مریم صنعتی، دختر استاد به ایراد سخن )x¯ç pرœّگqكpà؛ç aژ@رœHûtشناسند نه هنرمند. اما من استاد را از آثارش را جدا نمی‌دیدم. پدرم شبیه آثارش بود. ما فرزندان او باچرکنویس او سرکار داشتیم و دیگران با پاکنویس. تمام کار بود و کار. در کارگاه محقری در منزل با گچ و خاک و سنگ سرکار داشت. حالا می‌فهم این همه کار از بیداری بود.
وی خاطر نشان کرد: با همه مردم دمخور می‌شد و یادداشت و طرح بر می‌داشت. او با پای اراده می‌رفت تا پای جسم. از زندگی مرفه و راحت می‌هراسید، مبادا این چنین زندگانی، بی‌مصرفش کند، هر چند که زندگی ما از این به دور بود.
عباس مشهدی‌زاده آخرین سخنران مراسم در آغاز سخنانش گفت: دلم نمی‌آید به آن‌چه مریم صنعتی گفت اکتفا کنم. همه فرزندان استاد از این کمال و هنر بهره بردند زیرا باغبان این خانه، پدر بود. احمد پسر او جوهر غریبی بود. ذهن بسیار دوست‌داشتنی داشت. با هوش بود. همین حساسیت‌ها او را از ما گرفت، از فرط این هم دانستن و هوشمندی‌ها.
مشهدی‌زاده با اشاره به جمله‌ای از برتولت برشت که گفته بود ما چه تغییراتی در پیرامون و جهان‌مان انجام داده‌ایم گفت: سیدعلی‌اکبر صنعتی این کار را کرد. او پیرامون و جهان اطرافش را تغییر داد. بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین تماشاگه را در میدان توپخانه ارائه کرد. گمان می‌کنم که اگر آماری گرفته شود بیشترین آمار بازدید‌کنندگان از هنر، آن‌ها هستند که به این موزه آمدوشد کرده‌اند.
وی گفت: دریغا که شاگردش نبودم. اما بسیار چیزها از او آموختم. مشهدی‌زاده با ذکر خاطره مهاجرت سید‌علی اکبر نوجوان به تهران گفت: زمانی که او به تهران می‌آمد، پدرش حاج علی‌اکبر به او گفت: سیدعلی‌اکبر تو باید که با هنرت به افشای درد مردم جامعه‌ات بپردازی. نباید به دنبال ذوق و سرگرمی خودت باشی. او این امانت را از آن وقتی به تهران می‌آید نزد استاد طاهرزاده بهزاد (اولین هنرستان را در هنرهای زیبا در 1315 در اصفهان پایه‌گذاری کرده بود) مینیاتور را فرا می‌گیرد. با این‌که سیدعلی‌اکبر نوجوان در مینیاتور بسیار از خود استعداد نشان می‌دهد اما از ادامه این کار سرباز می‌زند. او دلیل این کار را عمل به گفته حاج‌علی‌اکبر عنوان می‌کند و به این تربیت برای بیان دردهای مردم، مجسمه را انتخاب می‌کند.
گفتنی است نمایشگاه آثار نقاشی، طراحی، عکس و مجسمه استاد سیدعلی‌اکبر صنعتی به همراه نمایشگاهی از آثار خانواده است و تا 28 تیرماه ادامه دارد.

Copyright © 2009 - Tandis Biweekly Magazine of Visual Arts