صفحه اصلی گالری گردی

امر والا یا امنر خنثی؟

نقدی بر نمایشگاه مهدی حسینی در گالری هور

آرامش موجود در سطوح مینیمال نقاشی‌های حسینی از جنس تخدیری است و تنالیته‌های آبی با سایه‌های خاکستری که هرازگاهی نوری از لابه‌لای روزنه‌ای به درون قاب راه یافته، بینشی از جنس همان استادان نگارگری دارند که متعلق به هزاره‌های قبل می‌باشند و تقلایی برای برون رفت از این وضعیتِ خلسه‌وار به خود نمی دهد و در آن جایی که مانده راضی است؛ اتفاقاً بر آرامش کاذب مخاطب صحه می‌گذارد و به او عادتی بصری می‌دهد، تحمیلی بصری از آن چه در موقعیت‌های جمعی دیگر نیز بازتولید می‌شود و از این زاویه که کارهای حسینی را نگاه کنیم، نه تنها تاثیری اجتماعی نخواهد داشت که هم مسیر با پروژه‌ی تداوم سنت در این دیار می شود و بی توجه به امروزِ معاصرش بر روی دیوار گالری‌ها و خریداران، جا خوش می کند.

نقاشی‌های این نمایشگاهِ اخیر از مهدی حسینی، تاریخ امسال و سال قبل را مرقوم کرده اما چند دهه گذشته است که آن جسارت پیشین او در شکستن ِ دیداریِ اشیا، جای خود را به کارهایی یکنواخت با ظاهری مینیمال (از نوعِ رنگ و لعابدارش) بخشیده است.

 

متن کامل در شماره ٣٩٣-٣٩٢ تندیس