صفحه اصلی گالری گردی

جست‌وجو در ویرانه‌ها

یادداشت درباره کارنمای اکبر رفیعی در گالری خط سفید

 در کلیت این کارنما دو نکته حائز اهمیت است: نخست، برخورد حسّی و تجربیِ نقاش با موضوع و ابزار نقاشی است. چنانکه شرح داده شد، این آثار دامنه‌ای محدود از موضوعات (بناهای مخروبه و متروک) را با برخوردهایی متفاوت به نمایش می‌گذارند. این برخوردهای متفاوت در دو نکته مشترک هستند: یکی آزمون نقاش در روش بازنمایی (حرکتِ بی‌وقفه میان حدودِ متفاوتی از بازنمایی و انتزاع) و سازماندهیِ عناصر تصویر (کاربرد سطوح اریبِ پرانرژی در حاشیه‌های کادر، جابه‌جاکردن پلان‌ها به کمک کنتراست‌های شدید میان رنگسایه‌ها، و...)، و دیگر تأکید او بر مادیت خط و جسمانیتِ رنگ، تاحدی که در بسیاری از موارد، گویی کژنماییِ فرم‌ها تمهیدی‌ست برای کاربرد خطوط سترگ و تأکیدشده، یا نور صرفاً بهانه‌ای‌ست برای کاربرد لایه‌ای ضخیم از رنگ غلیظ. این تلقیِ تجربی از ماده‌ی تجسمی (خط و رنگ)، هم با رفت‌وآمد دائمیِ نقاش میان برخوردهای گوناگون سبکی مطابقت دارد و هم با کار مداومش بر روی موضوعاتی محدود (موضوع برای او بیشتر دستمایه است).

 

متن کامل در دوهفته‌ نامه تندیس شماره ۳۹۱-۳۹۰