صفحه اصلی گالری گردی

هم‌نشینی نمادین

یادداشتی بر کارنمای نازیلا مقدم در گالری هور

هنرمند با بهره‌مندی از یک رفتار آشنا به طرح تصاویری پرداخته که انگار بیش از شناخت متعارف از یک گل را عرضه می‌دارد. اما چه عملکردی در ساخت این طراحیوها چنین موقعیتی را می‌سازد؟

 

زمینه‌ی روشنی که شاخه‌ای از گل‌ها و گلبرگ‌ها در آن ظهور یافته خلأیی از مکان و زمان را به دست می‌دهد، تا جایی که تعلیق آنها هر دم وضعیتی بی ثبات را خاطرنشان می‌کند. گلها به اشکال گوناگونی در صفحه چیدمان شده‌اند. ترکیب‌بندی‌هایی که عمدتاً به خطوط عمودی تاکید ورزیده است؛ اما چنین تاکیدی هم نتوانسته موقعیت متزلزل گلها را به پایداری برساند. گاهی یک خط افقی و یا اریب که از سمت چپ وارد کادر شده ریتم یکنواخت و ضرباهنگ کند تصویر را برهم می‌زند.  در برخی از تصاویر، طراح صرفاً به خطوط محیطی بسنده کرده و در برخی تصاویر دیگر طراحیِ خطوط محیطی گلها با ترکیب گل‌هایی که در تیرگی به سر می‌برند گفت‌و‌گویی پویا ایجاد کرده است. در این گفت‌وگو حجم تیرگی‌ها و ابعاد نیز به تناسب حضور خطوطی است که مجموعه‌ای از ساختار یک گل را شامل شده و به این ترتیب تصویر را از یک انفعال خاموش رها می‌سازد. در اینجا تقابل تیرگی و روشنی‌ها هم مکمل یکدیگرند هم یکدیگر را نفی می‌کنند. گلبرگ‌ها و برگ‌ها و ساقه‌هایی که بی وزن مانده‌اند، جرم رنگی خود را از تیرگی تماماً سیاه آن گلِ دیگر می‌گیرند. سطوح سیاه ناشناخته از گل دیگر هم روشنایی‌اش را از بی‌رنگیِ همنشین خود وام می‌گیرد.

 

متن کامل در دوهفته‌ نامه تندیس شماره ۳۹۱-۳۹۰