صفحه اصلی نوشتار

حاشيه ای بر يک عکس يادگاری


محمدحسن حامدی

احمد بهاور (1353ـ 1289 ش) از جمله شاگردان مستمع آزاد مدرسه ي صنايع مستظرفه بود که مدت دو سال به تحصيل نقاشي و طراحي اشتغال داشت. وي پس از آن چندان به نقاشي نپرداخت؛ به بازار تهران رفت و مشغول کار شد. با اين همه، در يکي دو دهه ي پاياني عمر به مرمت آثار هنري پرداخت و تعدادي تابلو نقاشي نيز خلق نمود.در يکي از عکس هاي آشناي مدرسه ي صنايع مستظرفه، او در جمع هنرجويان و استادکمال الملک حضور دارد و بر حاشيه ي آن خطي نگاشته با حال و هواي دلتنگي.

هرکسي کو دور ماند از اصل خويش 

باز جويد روزگار وصل خويش

در سال يک هزار و سيصد و چهار شمسي افتخار شاگردي اش را يافتم و دو سال بعد، از رياست مدرسه استعفاء کرد.

خاطره ي شيرين آنايام را فراموش نمي کنم... استادکمال الملک، صرف نظر از هنر نقاشي، در کمال استغناي طبع و علّو همت بود، رحمتالله عليه.

از صورت هايي که نقاشي مي کرد، مي خواست که جان داشته باشند و از شاگردانش سيرت انساني.

آنکه با علامت × نمايانده شده است، حقير در سن پانزدهسالگي ام. 

روز وصل دوستداران ياد باد

ياد باد آنروزگاران ياد باد

 احمد بهاور [امضاء]