صفحه اصلی نوشتار

آه؛ حسین آهی


محمدحسن حامدی

درگذشت استاد حسین آهی، بی حد و اندازه، اندوه آور است.  نیکمردی که کوچه پس کوچه های شعر فارسی را قدم زده بود و ادب پارسی ، در وجنات و در وجودش جلوه گری داشت؛ نحیف، کم حرف و بی هیچ آرایه. 

من ایشان را جز یکی دو نوبت آن هم در مجامع عمومی ندیده بودم اما آن ایام که در رادیو، شعرِ شگرف حضرت حافظ را تفسیر می کرد، با اشتیاق ساعت خروج از دفتر نشریه چنان تنظیم می کردم که طی راه، یک غزل عالی و شرح دلنشین آن را از بیان و صدای حسین آهی بشنوم و همین مقدار بسیار مغتنم بود و انگار گوهری، جانم را جلا می داد.

با اینکه دانش و معرفت شعری حسین آهی تمام شدنی نبود اما آن برنامه هم تمام شد و دیگر خبری از ایشان نشد و یا من نداشتم اما همین که می دانستم چنین مردی هست و در کنج خلوت خود، این جهان بی توازنِ را تکیه گاهی شده،، احساسم عالی و خوب بود. گمان درست داشتم که ادب فارسی تکیه گاه محکمی همچون او دارد. 

دیروز عصر اما تمام این تصورات نقش بر آب شد.