صفحه اصلی نوشتار

جنون طراحی تا آخر عمر

یادی از اردشیر محصص


محمدحسن حامدی

جنون طراحی تا آخر عمر؛ یادی از اردشیر محصص

در سال های ابتدایی انتشار تندیس، خاطرم هست که خبری تلخ به دفتر مجله رسید مبنی بر این که دست راست "اردشیر محصص" به میزان زیادی حس خود را از دست داده است. 

قضیه را "نیکزاد نجومی" اینگونه شرح داد که اردشیر در آپارتمان کوچکش در نیویورک- که به تنهایی و فقط با حضور گهگاهی یک خدمتکار سیاه پوست در آن زندگی می کرد- در حین نقاشی، به یکباره بیهوش شده و به زمین می خورد. شیشه تربانتینی هم که در دستش بوده، می شکند و همراه با دست راستش که حالا زیر جسم سنگین او مانده، برای حدود هفده ساعت به همان حالت بیهوش و بدون تحرکت باقی می ماند.

وقتی بالاخره کسی به داد می رسد و او را احیاء و زخم دستش را مرهم می گذارند، دیگر دست قدرتمند او لمس شده و توان قبل را ندارد؛ به گونه ای که حتی نمی توانست با انگشتانش، قلم را بغل کند، اما جنون طراحانه اردشیر پایان ناپذیر بود. در این وضعیت عمده ترین وسیله او می شود ماژیک که اثرگذاری راحت تری دارد. ماژیک را از پشت دست، بین انگشت اشاره و کوچک، گیر می انداخت وهمچنان سرسختانه طراحی می کرد.

کارهای این ایام او، البته از کنش و جسارتی متفاوت برخوردارند و شنیدم که در بازار نیز خوش فروشند و خاطرخواه دارند!

از این ایام دشوار، عکسی در آرشیو مجله موجود بود که ضمیمه متن نمودم.