صفحه اصلی نوشتار

تاریخ مختصری از نقد عکاسی، یا چرا منتقدان عکاسی از عکاسی بیزارند؟

نوشته سوزی لیفیلد، ترجمه گل‌آرا جهانیان قسمت پایانی


گل‌آرا جهانیان

زمان آن فرا رسیده است که منتقدین عکاسی از سردی بیرون بیایند. آنها می‌توانند به سنت نقادانه‌ی اِیجی، کِیل، و بسیاری دیگر بپیوندند: نه برای غرق شدن در ابتذال یا احساساتی‌گری، بلکه برای ادغام کردن عواطف در تجربه‌ی نگریستن. آنها می‌توانند از عواطف همچون منبع الهامی برای تجزیه‌وتحلیل بهره ببرند، به‌جای آنکه به جنگی ابدی بین این دو دامن بزنند. آنها می‌توانند

پذیرای رنج جهان باشند، به جای آنکه آن را حقیر بشمارند. به‌طور خلاصه، آنها می‌توانند به خودشان و خوانندگانشان اجازه دهند تا به‌عنوان انسانی کامل به

عکس‌ها روی بیاورند: به‌عنوان زنان و مردانی اهل تعقل و احساس، فوریت و تاریخ. آنها می‌توانند، همراه با بودلر ، لذت و متضادهایش را به شناخت مبدل کنند؛ آنها می‌توانند، همراه با فولر ، به ما یاد دهند که چگونه ببینیم، و شاید حتی خردمندانه‌تر عشق بورزیم.

 

متن کامل در شماره ۳۹۹-۳۹۸ تندیس