صفحه اصلی نوشتار

چرخ را از اول برای خودم اختراع کردم

گفت‌وگوی مرتضی کاردر با داریوش حسینی


مرتضی کاردر

خاطرم هست که آن زمان خیلی از اساتید به‌شدت به دانشجوها فشار می‌آوردند که تو باید هرچه زودتر سبک خودت را پیدا بکنی. تِم خودت را پیدا بکنی. امضای خودت را پیدا بکنی. من قائل به چنین چیزی نبودم.

فکر می‌کردم که باید یک‌جوری چرخ را از نو برای خودم اختراع بکنم. خودم شروع کردم به کار کردن و جست وجو. یک سال بعد از جنگ وارد دانشگاه شدم. کلاس ها عملاً تشکیل نمی‌شد و همان بهتر که تشکیل نمی‌شد. به خاطر اینکه سطح آموزش و نوع بحث‌هایی که در دانشگاه تهران مطرح می‌شد، وحشتناک بود. چون آنها فقط قائل به نقاشی بازنمایانه‌ی عینی و شیوه‌ی سنتی‌اش بودند. از دوره‌ی دانشجویی نقاشی بازنمایانه‌ی عینی و رئالیستی را شروع کردم. آهسته از آن دور شدم و وارد انواع و اقسام نقاشی انتزاعی شدم. موقعی که من پایان‌نامه‌ام را به نمایش گذاشتم، آنقدر متنوع بود که خیلی ها فکر می‌کردند نقاشی گروهی است.

 

متن کامل در شماره ۳۹۹-۳۹۸ تندیس 

پرتره داریوش حسینی اثر مریم سعیدپور