صفحه اصلی نوشتار

حق تشکل

پرونده «حق هنرمند؟»


نگار نادری‌پور

حقوق صنفی موضوع قوانین کار است و قاطبه‌ی انجمن‌های فرهنگی و هنری با وزارت کار و امور اجتماعی ارتباطی ندارند. کار هنری «کار» محسوب نمی‌گردد و غالباً تفنن و فعالیتی برای اوقات فراغت تلقی می‌شود و نه حرفه‌ای جهت امرار معاش. شاید از همین روست که تصور قانونگذاران از این مشاغل با نوعی سانتی‌مانتالیسم آمیخته است و از کار هنری و هنرمندان با القاب و تعاریف غیرواقعی و تعارف‌آمیز یاده کرده و در بهترین حالت، اختصاص کمک و تسهیلات را راهکار شناخته و لزوم وجود یک زمینه‌ی قانونی برای گسترش حرفه‌ای این صنوف نادیده می‌گیرند. در این شرایط رابه‌ی منطقی و قانونی هنرمندان با قانونگذار به روابط شخصی و ذوقی نمایندگان تنزل پیدا کرده و صنف نمی‌تواند در قانونگذاری‌های مرتبط با سرنوشت خود موثر باشد. قوانینی که در غیاب هنرمندان صادر شده، به دلیل عدم درک شفاف و صحیح قانونگذار از نیازها و مطالبات صنف، اگر تهدید نباشند در بهترین حالت بلااستفاده‌اند.

 

عکس از مریم سعیدپور