صفحه اصلی نوشتار

کمینه‌گرایی من در اشیا به رنگ‌ها هم رسیده است

گفتگوی محمد خلیلی و مرتضی کاردر


مرتضی کاردر

شما اغلب نماهای باز و چشم‌اندازهای گسترده را تصویر کرده‌اید. عناصری که در یک تابلو کشیده‌اید هم زیاد نیست. گاهی با دو سه عنصر کل تابلو را خلق کرده‌اید. به تبع این‌ها فضای خالی در کارهایتان زیاد است. از طرف دیگر رنگ‌هایی که به کار می‌برید نزدیک به هم است. در ترکیب این‌ها، چه زیبایی‌شناسی تازه‌ای را می‌خواستید خلق کنید؟

 

به همان نسبت که کارهایم از پرتره‌ها و فضاهای داخلی که تحت‌تأثیر دوره‌های باروک بودند، دور شدند، فضای ذهنی‌ام هم از آن‌ها فاصله گرفتند. تصمیم قبلی نگرفته‌ بودم. اما ناخودآگاه کم‌کم از تنالیته‌های نزدیک به هم استفاده کردم .هرچقدر از آن دوره‌ها دور شدم،‌به همان نسبت چیزهای تازه‌ای وارد شد که برگرفته از محیط‌هایی بود که می‌دیدم. آدم چیزهای زیادی می‌بیند اما دست به انتخاب می‌زند و حذف و اضافه می‌کند. اینکه آدم چه عناصری را از طبیعتی که می‌بیند انتخاب می‌کند، به فضای ذهنی آدم مربوط است... خیلی وقت‌ها در کارهایم به دنبال حس سکوت و خلوت بودم. در بخشی از چشم‌اندازهای گسترده‌ای که می‌کشیدم، پرسوناژهایی در گوشه و کنار بودند. از این منظر که نگاه کنیم زندگی امروز با حضور این آدم‌ با منظره‌ها ارتباط پیدا می‌کرد. آدم از تمدن امروز آمده است. از زمان حال آمده است که خلوت کند، آمده است که سکوتی را جست‌وجو کند. این‌ها برداشت‌هایی است که از کارهایم می‌شود یا مثلاً حس رفتن و سفر که بسیاری از کارهای من دریافت می‌کنند.

 

متن کامل گفتگو در شماره ۳۹۵-۳۹۴ تندیس

پرتره محمد خلیل اثر مریم سعیدپور